اگر قرار باشد هدایت خداوند به تشریعی و تکوینی تقسیم شود، باید گفت هدایت تشریعی همان هدایت عام و نبوی و همان ارائه طریق و مقصد به موجودات است و هدایت تکوینی خداوند همان هدایت خاص و ولوی و همان ایصال موجود به مطلوب و مقصد است. با این تعریف، مبنای هدایت تشریعی، اراده حبیه عزمیه خداوند و مبنای هدایت تکوینی، اراده حبیه حتمیه خداوند است.