اعتدال دوگونه است: نخست اعتدالی که از ذات حق نشات می گیرد که حق ذاتا برکنار از افراط و تفریط است و دیگر اعتدالی که قرار است میان حق و باطل ایجاد شود و مبنایش این است که در هرکدام از حق و باطل نوعی افراط است و برای رسیدن به اعتدال باید به نحوی میان ایندو جمع نمود. بر مبنای این دیدگاه هم علی علیه السلام_ العیاذ بالله_ افراطی است و هم معاویه ابن ابی سفیان و نقطه اعتدال مثلا کسی است مانند ابو موسی اشعری.