تعبیر «تجربه نبوی» یا «تجربه دینی» از مصادیق کلمه حقی است که از آن اراده باطل شده زیرا که اگر در معنای باطل تجربه دینی، بر مبنای سوبژکتیویته افراطی و انحرافی غربی و اصالت دادن به فاعل شناخت در برابر آنچه شناخته میشود، گویی این شخص تجربه کننده است که دین را بوجود می آورد و وحی و الهام الهی در حد شعر و رویا که حاصل تجربه و ایجاد شاعر و بیننده رویاست، تنزل می کند، در معنای حق این تعبیر، تجربه دینی بمعنای تجربه بهشتی است که واقعیت و عینیت دارد و انسان به میزان تبعیت از دین که نقشه علمی، دقیق و ضابطه مند نیل به بهشت است، آنرا شهود و تجربه می نماید.