در نظام حقیقت، امر خداوند و اشیاء، دائر است میان این که یا «هرچیزدیده شود الّا او» که مقتضای نگاه ناسوتی است و یا این که «هیچ چیز دیده نشود الّا او» که مقتضای نگاه ملکوتی است. این که هم خدا باشد هم ماسوای خدا مربوط به نظام حقوقی و اعتباری است و حقیقی پنداشتن موجود اعتباری در نظام حقیقت همان قدر باطل است که نفی موجودیت اعتباری در نظام حقوقی.