اخذ عنوان ماده به معنای قوه و استعداد و عنوان صورت به معنای فعل و وجود، حاصل قیاس مع الفارق میان خداوند و خلق و عدم درک فرق میان واجب الوجود و ممکن الوجود است زیرا که اگر صورت یا ماهیت در واجب الوجود به معنای فعلیت و عین وجود است در ممکن الوجود به دلیل استحالهی وجود دوم در جنب وجود واجب، عین قوه و استعداد و عدم است یعنی که صورت یا ماهیت همانگونه که قبل از افاضه وجود یا فعلیت به آن، تنها قوه و استعداد بود، پس از این افاضه نیز همچنان در حالت قوه ای و عدمیخود باقی و بلکه حالت عدمیت آن، تشدید شده است زیرا که اگر صورت یا ماهیت شئ در وضعیت قبل از افاضه فعلیت و وجود به آن، عدمیبالقوه بود، اکنون و پس ازافاضه وجود و فعلیت، عدمی بالفعل است.