قید «مطلقه» در ولایت مطلقه فقیه، قید احترازی نیست که دو ولایت باشد که یکی از آن دو مطلقه و دیگری غیر مطلقه فرض شود، بلکه قید تبیینی است یعنی که ماهیت ذاتی ولایت، اعم از ولایت اصلیه متجلی در چهارده معصوم علیهم السلام و یا ولایت ظلیّیّه متجلی در شیعیان و تابعان کامل آن حضرات، همان مطلقه بودن آن است و این تعبیر ربطی به اصطلاح رایج سیاسی در مورد سلطنت های مطلقه و مشروطه ندارد، زیرا که ولایت در عین مطلقه بودن به شدت مشروطه است، لکن نه در مطلقه بودنش شبیه سلطنت های مطلقه است و نه در مشروطه بودنش شبیه سلطنت های مشروطه، زیرا که مراد از مشروطه بودن ولایت، مشروط بودن آن در واقع و نفس الامر به حاق حکم الله و امرالله و مراد از مطلقه بودن آن، مشروط و مقید نبودن ولایت الهی به فهم و استنباط این و آن از احکام الله و در صورت تعارض، حاکمیت فهم و حکم ولی بر فهم و حکم غیرولی است.