اگر فناء- با فاء مفتوح- در برابر چیزی به معنای نبودن در برابر آن است تا آن چیز به تمامه ظاهر شود و اگر فناء- با فاء مکسور- یک چیز به معنای ساحت و پیرامون و ظهور آن چیز است، بنابراین فَناء در شیء همان فِناء شیء است و به محض تحقق فَناء، فِناء نیز تحقق یافته است پس در این نکته ی عرشی تأمل نما که چگونه فَناء در خداوند که پس از ذات اقدس خداوند، مقامی بالاتر و والاتر از آن نیست، همان فِناء خدا و همان ساحت و محضر و جلوه ی خداوند است.