از منظری حقیقت همانند کوه های عظیم یخ است که در اقیانوس شناورند. بخشی از آن پیدا و بخشی پنهان است و دیدن بخش پنهان نیاز به غور در اقیانوس و غواصی دارد. فطرت ناظر به بخش آشکار حقیقت است و قرآن مجید اقیانوس و غواصی همان تدبر و تعقل در قرآن است. نتیجه آنکه پس از شناخت اجمالی حقیقت بواسطه فطرت، فقط بواسطه انس و تدبر در قرآن و تمسک به معصومین علیهم السلام که غواصی را به تمام انجام و تعلیم می دهند، رهایی از حیرانی و توفیق در فهم تفصیلی حقیقت ممکن است.
مهدی عرفانی