از آیه مبارکه “انا عرضنا الامانة…” برداشت میشود که برای عدم معرفت می توان انواعی قائل بود. اول عدم معرفتی که ما حصل عدم پذیرش مسئولیت در قبال خداوند است که این نوع هر چند قابل مذمت است که چرا با وجود خداوندی چنین یاریگر و رحیم آن مسئولیت و در نتیجه معارف لازم و ملزوم آن کسب نشده اما چنانچه ناشی از خوف از عدم انجام مسئولیت در برابر خداوند باشد، موصوف به آن بدلیل اعتراف به عدم شایستگی خود در حمل امانت الهی شایسته مغفرت و تحسین نیز هست و دیگر عدم معرفتی که ما حصل و حاکی از عدم انجام مسئولیتی است که در برابر خداوند پذیرفته شده که این نوع کاملا مذموم و موصوف به آن شایسته عبارت ظلوما جهولا است.
مهدی عرفانی