در مکتب الهی اندیشه ورزی که اوج آن تلاشی است مؤمنانه برای یافتن واقع که در نزد خداوند است و اقلِّ آن حرکتی است خالصانه برای یافتن حقیقت ولو با مفروضات ناصحیح (که برخلاف اندیشه ورزی اصطلاحی در صورت حفظ نیت خالصانه، نهایتا منجر به اندیشه ورزی مؤمنانه خواهد شد) از ارزشمند ترین بخش های حیات انسانی است. در این مسیر خداوند جهت تربیت اندیشه ورزان مؤمن به دو گونه ایشان را هدایت می فرماید. اول اینکه فرایند اندیشه ورزی و خروجی مورد انتظار آن را ارائه میدهد و بنده می بایست فرایند را فهم نماید نظیر اینکه توحید و استدلالات آن ارائه می شود و فهم آن مورد انتظار است. در طریق دوم خداوند خروجی مورد انتظار را ارائه میدهد و بنده می بایست فرایند اندیشیدن را به گونه ای پیش برد که خروجی مورد انتظار حاصل شود نظیر اینکه ظالم نبودن خداوند مفروض و اندیشه کردن در آفرینش و اعمال خداوند باید بگونه ای پیش رود که آن را تایید نماید. در صورت توفیق در این طرق، قرب بنده به خداوند حاصل و بنده در امور آنگونه می اندیشد که خداوند می اندیشد.
مهدی عرفانی