از آنجا که آفرینش، ارائه ذات است برای غیر ذات، از اینرو مستلزم نور و ظلمت، حق و باطل، خیر و شر و حسن و قبح است زیرا که نور محض و حق محض و خیر محض و حسن محض که ذره ای در آن ظلمت و باطل و شر و قبح راه ندارد همان ذات اقدس است لذاته و اما ماسوی الله که حاصل تجلی ذات است برای غیر ذات، نوری است مشوب به ظلمت و حقی است مشوب به باطل و خیری است مشوب به شر و حسنی است مشوب به قبح الا که این ماسوی می تواند حیث نوری را بر حیث ظلمانی آنچنان غالب و حاکم سازد که از ظلمت و باطل وشر و قبح در وجود او باقی نماند مگر نقطه ای بلا اثر و بلا حکم و یا حیث ظلمانی را بز حیث نوری غالب نماید آنچنان که از نور و حق و خیر و حسن در او نماندر مگر نقطه ای بلا اثر وبلا حکم.