تفاوتی است عظیم میان دیدگاه حقی که عالم را در ذات قدوس پروردگار فانی و غیب می داند با دیدگاه سقیمی که عالم را در ذات باریتعالی، کامن و مخفی قلمداد می کند که با خطاب کن از قوه به فعل و از کمون و خفا به مقام ظهور و بروز می رسد. اولی می گوید: “یا من استوی برحمانیته فصار العرش- ای کل العالم- غیبا فی ذاته” و دومی می گوید: “ان حقایق الاشیاء فیه و ان العالم کامن فی ذاته متاهل للکون و لقبوله عند ورود کن علیه من الله تعالی فهو کامن معدوم العین موجود بالقوه فاذا ورد علیه الامر من الله سبحانه کان کائنا موجودا بالفعل و ما بالقوه هو المکون لما بالفعل الا انه بالله تعالی”.