“فطرت” ، طبیعت عقل است و “طبیعت” ، فطرت نفس. یعنی که عقل مفطور بر ایمان به خداوند است مگر آنکه از طبیعت اولیه اش که همان فطرت است عدول نماید و نفس، مفطور بر امارگی بالسوء و کفر به خداوند است مگر آنکه آن نیز از طبیعت اولیه اش که همان طبیعت است منصرف گردد و آدمی و هر موجود دیگری در یک دیالکتیک عجیب مرکب از عقل و نفس یا فطرت و طبیعت است که باید میان طبیعت اولیه یکی و طبیعت ثانویه دیگری، یکی را انتخاب کند.
انتخاب طبیعت اولیه عقل و طبیعت ثانویه نفس، ایمان و نجات است و انتخاب طبیعت اولیه نفس و ثانویه عقل، کفر و هلاکت است.
