پرسش این است که زندگی ای که پایان آن پیری و بیماری و مرگ است چگونه می تواند زیبا باشد؟ و پاسخ اینکه: زیبایی این زندگی منوط است به زیبا دانستن پیری و بیماری و مرگ، زیرا که تضاد زندگی در این جهان- نه مطلق زندگی- با مرگ از سنخ تضاد حق و باطل و خوب و بد و زیبا و زشت نیست بلکه از سنخ تفاوت یک زیبایی با زیبایی دیگر است.