نکته معارفی

مراد از مقرون بودن علم به عمل در کلام نورانی امیرالمؤمنین علی علیه السلام و اینکه علم به عمل دعوت می کند و چنانچه اجابت شود می ماند ودر غیر این صورت از میان میرود این است که نخست و از راه دور، چیزی برای انسان معلوم میشود آنگاه همین علم او را دعوت می کند که به معلوم نزدیکتر …

چنانچه آدمی شکرگزار نعمت وجود خداوند که نعمت مطلق و اصل و ریشه همه نعمتهاست باشد، به اقتضاء «لئن شکرتم لازیدنکم» نعمت او افزوده میشود و افزونی نعمت در این مورد همانا انکشاف وجه خداوند برای بنده شکرگزار است که آن نعمت بر نعمت و تتمیم و مزید نعمت است.

اگر می خواهی به «عهد خداوند با انسان» بنگری به کعبه و قرآن بنگر و اگر میخواهی به «عهد انسان با خداوند» بنگری به کربلا و نهج البلاغه یا صحیفه سجادیه بنگر زیرا که کعبه و قرآن، حبلی است از جانب خداوند به سوی انسان و کربلا و نهج البلاغه یا صحیفه سجادیه، حبلی است از جانب انسان به سوی …

هرچند لازمه خالقیت، مخلوقیت است لکن لازمه رضایت از خالق برای خلق کردنش، رضایت از مخلوق برای خلق شدنش نیست زیرا همانگونه که خالقیت امری مختارانه ومسئولانه است همچنین مخلوقیت نیز امری مختارانه و مسئولانه است و کدام مخلوق میتواند بگوید من از پس مسئولیت مخلوق شدن برآمدم؟

عرفان که علمی است با موضوعیت خداوند و نیل به خدا یا خدایی محض است همچون عرفان حق انبیاء و اولیاء معصومین علیهم السلام یا خود ساخته و شیطانی محض است همچون انواع عرفانهای مبتنی بر سحر و جادو و یا آمیزه ایست از عرفان خدایی و عرفان خودساخته با غلبه عرفان خدایی همچون برخی تصوفهای عامیانه و یا آمیزه …

تفاوت فقه که بحث در احکام خداوند است و حکمت که تعریف و توصیف خداوند است در تطرق خطا در فقه و عدم آن در حکمت است. یعنی که فقه و خطا قابل جمعند و وقوع خطا، فقه را حتی در مورد همان خطا از فقه بودن خارج نمیسازد در حالیکه حکمت و خطا قابل جمع نیستند و وقوع خطا، …

همانگونه که حق ملاک تمیز اهل آن است همچنین اهل حق ملاک تمیز حقند بنابراین مشکل «تصویب» باطل عامیانه نه در اصل آن بلکه در تطبیق غلط و نابجای آن است، زیرا که تصویب در مکتب اهل بیت علیهم السلام در دو مقام صحیح است نخست در مورد اولیائ واقعی خداوند که در این مورد تصویب صحیح به این معناست …

امر و خلق، یا دین که معادل امر است و هستی که معادل خلق است، هرکدام قائم بر دیگری است جز آنکه قیام خلق و هستی بر امر و دین، قیام تحقق و قیام امر و دین بر خلق و هسثی، قیام ظهور و تجلی است.

عصمت حتی در عالیترین درجه آن که مقام دائم الاستفاضه بودن مخلوق در برابر دائم المفیض بودن خالق است و اختصاص به وجود مبارک پیامبر ختمی مرتبت و جانشینان معصوم آن حضرت دارد، با وقوع توبیخ خداوند در مواردی نسبت به شخص معصوم، منافات ندارد از اینرو هیچ لزومی ندارد که با تکلف، ماجرای عبس با شخص دیگری غیر از …

خداوند را- تبارک و تعالی – دو حاکمیت و مالکیت است که یکی بالفعل وجود دارد ودیگری باید تحصیل شود ومورد تکلیف است. و اما آنچه بالفعل وجود دارد، حاکمیت و مالکیت قهری است که به آن حاکمیت تکوینی می گوییم و دارای مفهومی متواطی و افرادی برابر است و آنچه باید تحصیل شود حاکمیت و مالکیت لطفی است که …

از تعبیر « آخرالزمان » استفاده میشود که باید « اول الزمان » نیز وجود داشته باشد. حال برای این دو دوران میتوان توصیفات مختلفی داشت، از جمله اینکه اول الزمان عالم متنزل از فوق زمان و آخرالزمان، عالم متصاعد به آن است یا اول الزمان عالم نبوت و تنزیل و آخرالزمان عالم ولایت وتاویل است یا اول الزمان دوران …

اگر پرسش شود که آیا خداوند مقام مسئول است یا خیر؟ پاسخ مثبت است، زیرا که آفریده با دو اراده آفریده شده، نخست: اراده آفریدگار بر خلق کردن و دوم: اراده خودش بر خلق شدن، بنابراین همانگونه که آفریده در قبال اراده اش برای موجود شدن، مسئول است، همچنین خداوند در قبال اراده اش برای موجود کردن مسئول است و …

تسبیح خداوند، آن نیست که او را تبارک و تعالی از نقصی که وجود ندارد یا از نقصی که آفریدگارش خدای دیگری است منزه بدانی بلکه تسبیح آن است که خداوند را از نقصی که خود آفریدگار آن است تنزیه نمایی.

بدانکه هستی به نص« ومن آیاته ان تقوم السما والارض بامره » قائم به شرع است زیرا که شرع همان امر خداوند است و نفس بقائ آسمان و زمین علامت و آیت بقائ دین و شریعت حقه در عالم است.

این سخن که: « چقدر خوب شد که آفریده شدم » از جمله سخنانی است که تا زبان حال گوینده نشده باشد، نمیتواند زبان قال او باشد. و اگر پرسش شود چه هنگام این سخن، زبان حال و قال انسان می شود؟ پاسخ این است : آنگاه که شعشعه کربلا که همان شعشعه پرتو ذات خداوند است به او رسیده …