دو نکته در مورد ترجمه خطبه ۱۹۹ نهج البلاغه

بسم الله الرحمن الرحیم
در خطبه ۱۹۹ نهج البلاغه که در سفارش به نماز و زکات و اداء امانت ایراد گردیده، دو جمله از آن که مربوط به زکات و امانت است توسط مترجمین گرامی نهج البلاغه غالبا بصورتی ترجمه شده که بنظر می رسد خالی از اشکال نباشد. جمله اول در مورد زکات این است: «فان من اعطاها غیر طیب النفس بها یرجو بها ما هو افضل منها فهو جاهل بالسنه الی آخر» که مترجمین فاضل با مفروض گرفتن معنای «ما هو افضل منها» بعنوان اجر مادی و مذموم دانستن اعطاء زکات با امید بازگشت اجر مادی بالاتر از زکات پرداخت شده، جمله فوق را اینگونه ترجمه نموده اند: «زیرا کسی که آنرا از روی بی میلی بپردازد و به اجری که از خود زکات برتر است امید داشته باشد به سنت پیامبر جاهل است» در حالیکه با عطف جمله «یرجو بها ما هو افضل منها» به جمله «غیر طیب النفس بها» و با مفروض گرفتن معنای «ما هو افضل منها» بعنوان رضای خداوند و نه اجر مادی بالاتر از زکات پرداخت شده، به نظر می رسد جمله فوق باید این گونه معنی و ترجمه شود: زیرا کسی که آنرا از روی بی میلی بپردازد و در پرداخت زکات به افضل از آن که همانا رضایت خداوند است امید نداشته باشد پس او جاهل به سنت پیامبر ص است.
و جمله دوم در مورد اداء امانت با توجه به آیه مبارکه عرض امانت به آسمانها و زمین و کوهها، این است: «ولو امتنع شئ بطول او عرض او قوه او عز لامتنعن و لکن اشفقن من العقوبه» که مترجمین گرامی با مفروض گرفتن کلمه امتناع در این جمله بمعنای خودداری از قبول امانت معروضه، جمله را این گونه ترجمه کرده اند: «و اگر چیزی به خاطر طول و عرض و یا قدرت و عزت از قبول امانت امتناع می ورزید هرآینه آسمان و زمین و کوه بود اما از عقوبت ترسیدند» در حالیکه بنظر میرسد در اینجا باید کلمه امتناع به معنای حفظ و نگهداری امانت گرفته شود نه خودداری از قبول آن و جمله فوق این گونه ترجمه شود: و اگر چیزی به خاطر طول و عرض و یا قدرت و عزت شایسته بود امانت را حفظ کند، همانا آن چیز آسمانها و زمین و کوهها بود لکن آنها از پی آمد قبول این امانت ترسیدند.
۴ اسفند ۱۳۹۷

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود

لطفا مقدار صحیح را در کادر وارد کنید. *