در منقبت حضرت امام خمینی رضوان الله علیه

بسم الله الرحمن الرحیم

اینجانب ضمن تحسین و تقدیر از هنرها و از جمله هنر شعر که: اِنّ من الشعر لحکمه، خود مطلقا استعداد سرودن شعر نداشته ام، لکن در جریان رحلت ملکوتی امام خمینی رضوان الله علیه طی چند روز پس از ۱۴ خرداد سال ۱۳۶۸، به جای آنکه غم زده و مصیبت زده باشم، حالتی عرفانی و نجوی گون با روح حضرت روح الله داشتم که مبنایش دو چیز بود: نخست، ذکر اوصاف و کمالات امام که اماما تو اینی و اینی و اینی و دیگر ذکر درخواستی از روح بلند ایشان برای جمع مریدان، و در مورد شکل اظهار این نجوای روحانی، احساس می کردم که آن نمی تواند با زبان نثر و خطابه منثور باشد و در نتیجه آن گفتگوی معنوی به صورتی شبیه به شعر که به لحاظ قواعد شعری چیزی در حد صفر و به لحاظ اظهار شیدایی حاصل از درک وصال میان روح خدا و خدا، قابل توجه است، درآمد. در زیر این نجوای شعر گونه در ایام رحلت حضرت امام خمینی رضوان الله علیه به محضر دوستان گرامی تقدیم می شود.

سید محمد قائم مقامی

اول خرداد ماه ۱۳۹۵

 

در رثا و ثنای امام شریعت و مرشد طریقت و آموزگار حقیقت، حضرت امام خمینی اعلی الله مقامه

الا ای پیر ربانی روحانی نورانی          الا ای آئینه ایزد نما و مظهر اوصاف سبحانی

الا ای عالم علم لدنی و ولی پاک ایمانی          الا ای حاکم حکم الهی و حکیم مومن شیدای عرفانی

الا ای مست ذکر هو و ای تالی آیتهای قرآنی          الا ای غرقه در دریای انوار کمالات خدای حی فردانی

الا ای رسته از کثرت الا ای واصل وحدت          الا ای نائب حجت (عج) الا ای صاحب همت الا ای خادم فرهنگ وحیانی

الا ای قد بلند عرصه پاکی الا ای خوش لقای بزم روحانی        الا ای محو سبحات ظهورات خدای حق وحدانی

الا ای عالم عامل، الا ای عامل مخلص الا ای مخلص خائف        الا ای خائف عاشق الا ای عاشق شیدای شور انگیز حیرانی

الا ای فانی باقی الا ای محوی صحوی الا ای فرشی عرشی           الا ای صاحب جذبه الا ای عابد جذاب رحمانی

الا ای بیخود از انوار ذات هو الا ای خورده از جام شراب او          سقایت کن مریدان را ز شربتهای خوب پاک وجدانی

و صلی الله علی محمد و آل محمد

بیست و سوم خردادماه ۱۳۶۸

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود

لطفا مقدار صحیح را در کادر وارد کنید. *