آرشیو ماهانه: دسامبر 2015

حکمت روز (۳۰۶)-تناظر انتقال بشر از حکمت نبوی ما قبل شرقی به حکمت نبوی ما بعد غربی با انتقال از بهشت قبل از هبوط به بهشت آخرت

حکمت و ایدئولوژی آینده ی بشر که حکمت ما بعد غربی است هر چند از یک حیث بازگشت به حکمت قدیم ما قبل شرقی است لکن از حیث دیگر عین آن نیست. تفاوت حکمت نبوی ما بعد دوران غرب که نه غربی و نه شرقی است با حکمت نبوی ما قبل دوران شرق که آن نیز نه غربی و نه شرقی بود، دقیقا تفاوت بهشت آخرت با بهشت قبل از هبوط است.

 

حکمت روز (۳۰۵)- شرح دو ایده آل محقق و محقق نشده مؤمن

برای مؤمن دو ایده آل وجود دارد که یکی از آن ها بالفعل محقق است و از اینرو او به غایت مسرور است و دیگری بالفعل محقق نیست. ایده آل محقق مؤمن، نفس وجود خداوند است تبارک و تعالی و ایده آل محقق نشدۀ او که موجب اندوه اوست انکشاف وجه خداوند و نیل به مقام فناء مطلق در پیشگاه خداوند است.

 

حکمت روز (۳۰۴)- جایگاه رای انسان و رای خداوند در روشنفکری کفرآمیز، صوفیانه و فقیهانه

روشنفکری سه گونه است: کفرآمیز، صوفیانه و فقیهانه، روشنفکری کفر آمیز عین ظلمت و دوزخ، روشنفکری صوفیانه، سایه روشن و برزخ و روشنفکری فقیهانه عین نور و بهشت است. در روشنفکری کفرآمیز، ملاک تنها رأی انسان است و در روشنفکری صوفیانه، ملاک آمیزه ای از رأی انسان و رأی خداوند است و در روشنفکری فقیهانه، ملاک تنها و تنها رأی خداوند است.

 

حکمت روز (۳۰۲)- سابقه شوق به خداوند نسبت به موجودیت در مؤمن

در مورد مؤمن، شوق به درک محضر خداوند، سابق بر موجودیت اوست. این گونه نیست که مؤمن موجود شود آنگاه شوق پیدا کند، بلکه شوق و محبت به خداوند، علت موجودیت اوست. همانگونه که در مورد کافر، عشق به خود سابق بر موجودیت و دلیل موجودیت اوست.

 

حکمت روز (۳۰۰)- اختفای حقیقت نبوت، امامت و تشیع در بسم الله الرحمن الرحیم

حقیقت نبوت یا رحمانیت، اسم است برای مقام الوهیت، و حقیقت امامت یا رحیمیت، اسم است برای مقام نبوت و رحمانیت، و حقیقت تشیع و تبعیت، اسم است برای مقام امامت و رحیمیت، پس در اسرار اسم اعظم که همان بسم الله الرحمن الرحیم است تدبر نما و شیعه را همان اسم مذکور در بسمله بدان.

 

بازتولید خط فکر جاهلیت پس از رحلت پیامبر(ص) مصیبت‌بار است

باشگاه خبرنگاران جوان:

آیت‌الله سید محمد قائم مقامی، مدرس سطوح عالی حوزه در گفتگو با خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان با اشاره به کلام خداوند خطاب به حضرت محمد(ص) مبنی بر اینکه «همه می میرند و تو هم از دنیا می روی» رحلت آن حضرت را به صورت فی نفسه اندوه بار ندانست و تصریح کرد: تاسف بار اینست که پیامبر در حالی از دنیا رفت که مردم او را اطاعت نکرده و آنچه وحی برای آن حضرت معین کرده بود، محقق نشد.

وی با مطرح کردن این سوال که «وحی از پیامبر چه می‌خواست؟» ادامه داد: این مساله به فلسفه بعثت برمی‌گردد به طوری که اصل فلسفه بعثت حاکمیت دین بر دنیا، آسمان بر زمین، عقل بر نفس و مدیریت معنویت بر مادیت است.

این مدرس سطوح عالی حوزه دلیل بعثت پیامبر(ص) را تولیت و مدیریت دین بر هر آنچه مادون دین است، برشمرد و توضیح داد: به نظر ما همه مسائل از جمله قدرت و سیاست زیر مجموعه دین قرار دارد و فلسفه بعثت تنها برای مدت حیات آن حضرت نبود بلکه تولیت و مدیریت دین باید برای همیشه ادامه یابد به طوری که در وحی ترتیب و مکانیسم این تداوم در نظر گرفته شده بود.

آیت‌الله قائم مقامی افزود: برای این منظور دو شرط الهی و بشری لازم بود که اگرچه شرط الهی وجود داشت اما متاسفانه انسان‌ها اهمیت این تداوم را درک نکرده و شرط بشری مفقود شد.

وی تاکید کرد: سعادت عظمای بشر حاکمیت قدیسان و مصیبت عظمای بشر قدیسی حاکمان است و بر این اساس دو دیدگاه وجود دارد به طوری که یا قدیسان حقیقی همچون انبیا و اولیا حاکم می شوند و یا حاکمان ادعای قدیسی می‌کنند.

این مدرس سطوح عالی حوزه اختلاف بزرگ پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) را بر سر تداوم حاکمیت قدیسان به عنوان تداوم دولت نبوی از یک سو و تداوم قدیسی شاهان به عنوان تداوم سلطنت های جاهلانه قبل از آن حضرت از سوی دیگر برشمرد و توضیح داد: دولت نبوی در وجود امیرالمومنین(ع)، حسنین(ع) و امام زمان(عج) تا آخر عمر بشر ادامه می یابد اما دیدگاه دیگر اعتقاد دارد، هرکه حاکم شود، مقدس است چرا که به قدرت رسیدن آن ها خواست خدا تلقی شده و بدین ترتیب آنان منتخب خدا می‌شوند.

وی تصریح کرد: مصیبت فقط از جهت حاکمیت طاغوت‌ها نیست بلکه مصیبت اصلی این است که شاهان به واسطه حاکمیت مقدس شوند و پس از رحلت حضرت رسول (ص) این جریان زیر پرچم پیامبر(ص) تقدس آن حضرت را به نفع قدیس بودن پادشاهان، مصادره کرد.

آیت‌الله قائم مقامی انقلاب اسلامی ایران و اقدامات امام خمینی(ره) را در امتداد خط حاکمیت اولیا و قدیسان دانست و تاکید کرد: باید قدیسان دولت داشته باشند چرا که فقط یک قدیس است که با به قدرت رسیدن آلوده نمی شود و در مقابل اگر یک انسان معمولی قدرت را به دست گیرد، احساس مقدس بودن می کند.

این مدرس سطوح عالی حوزه با تاکید بر این که «دوران پادشاهی شاهان تمام شده است» تصریح کرد: انقلاب اسلامی به عنوان بازتولید بعثت پس از شکست جریان قدیمی و منسوخ تقدس پادشاهان غیر قابل مصادره و شکست ناپذیر است بنابراین آمریکا به عنوان طاغوت بزرگ در برابر انقلاب اسلامی شکست می‌خورد.

آیت‌الله قائم مقامی در پایان خاطر نشان کرد: حکومت های قبلی به صورت پادشاهی آشکار بود و این در حالی است که حکومت‌های طاغوتی جدید اگرچه منافقانه رفتار می کنند اما در واقع آن ها نیز به نوعی حکومت پادشاهی خفی هستند.

حکمت روز (۲۹۹)- مقایسه شدتِ احساس، شهود، لذت و رنج در سه عالم دنیا، برزخ و آخرت

عالم برزخ هفتاد بار از دنیا قوی تراست یعنی احساس، شهود، لذت و رنج آن، هفتاد بار از احساس، شهود، لذت و رنج دنیا شدیدتر است، همچنین عالم آخرت هفتاد بار از عالم برزخ قوی تر است یعنی احساس، شهود، لذت و رنج آن، هفتاد بار از احساس، شهود، لذت و رنج برزخ شدیدتر است.

 

حکمت روز (۲۹۸)- شرح دو حیث نور و ظلمت برای نورِ حادث

نور و به طور کلی پدیده ی مثبت از خداوند است و به خداوند باز می گردد، و ظلمت و به طور کلی پدیده ی منفی از نفس نور است و به آن باز میگردد، یعنی که نور حادث دارای دو حیث است، نخست حیث فناء در مبدأ خود که از این حیث نور است و دیگر حیث نگاه به خود که از این حیث ظلمت است.

 

حکمت روز (۲۹۷)- شرح پدید آمدن موجود در دو مرحله امکان و کون و شرط خروج از مرحله امکان به مرحله کون

پدید آمدن موجود دو مرحله ایست، مرحله اول موجودیت در امکان و مرحله دوم موجودیت در کون، برای خروج از امکان به کون یا قوه به فعل، مقتضای حکمت این گونه است که موجود امکانی باید خود خواهان این خروج و فعلیت باشد و پس از استماع لوازم و مسئولیت های موجودیت بالفعل و پس از پذیرش این لوازم و مسئولیت ها، خداوند دعای موجود ممکن را در مورد این خروج، اجابت می فرماید.

 

حکمت روز (۲۹۶)- اختیار و مسئولیت تؤام ایجاد کننده و ایجاد شوند در پدید آمدن موجود

مسئله بسیار مهم درک این نکته است که پدید آمدن موجود تنها حاصل ایجاد نیست بلکه حاصل ایجاد و انوجاد است و همانگونه که ایجاد امر اختیاری است، انوجاد نیز امر اختیاری است، بنابراین موجودیت فرآیند مسئولیت دوگانه است، مسئولیت موجد در ایجاد و مسئولیت موجد در انوجاد.